جامعه‌ای در تنگنا: شرح مشقّات بهاییان شیراز

محکوم کردن بیست و دو نفر از اعضای جامعه بهایی شیراز به‌مرگ در سال ۱۳۶۲ به‌دلیل امتناع از تکذیب دین‌شان منجر به‌بزرگترین اعدام جمعی بهاییان ایران بعد از انقلاب اسلامی ایران شد. بسیاری دیگر از اعضای این جامعه نیز زندانی و متحمل بدرفتاری شدند. جامعه‌ای در تنگنا نمایانگر رفتار اولیای امور در جمهوری اسلامی ایران نسبت به‌دیانت بهایی است. این گزارش همچنین عدم انعطاف و تحمل جمهوری اسلامی نسبت به‌دیانت بهایی را افشا می‌کند و به الام جامعه‌ای که تاکنون در تنگنا گذاشته شده است، چهره‌ای انسانی می‌بخشد.

قتل در میکونوس: تجزیه و تحلیل یک ترور سیاسی

در شهریور ۱۳۷۱، مأموران جمهوری اسلامی ایران سه تن از رهبران حزب دموکرات کردستان ایران را در رستوران میکونوس در برلین به قتل رساندند. این حمله از سری ترورهای سازمان یافته توسط دولت جمهوری اسلامی ایران به منظور ارعاب و مختل کردن فعالیتهای مخالفین سیاسی‌اش بود. دستگیری و محاکمه تعدادی از آمران واقعه میکونوس، بینش منحصر به فردی از این عملیات فراهم ساخت. مرکز اسناد حقوق بشر ایران با بررسی تمامی این مدارک و انجام تحقیقات مکمل، سعی در فراهم نمودن دسترسی عموم به اولین گزارش جامع درباره واقعه میکونوس به زبانهای فارسی و انگلیسی داشته است.

دیانتی ممنوع: آزار و تعقیب بهاییان در ایران

این گزارش به تبیین این امر که اعتقاد به دیانت بهایی در ایران جرم محسوب می‌شود پرداخته است. بهاییان در ایران در معرض میزان زیادی محرومیت اجتماعی و اذیت و آزار هستند و گزارش دیانتی ممنوع نقش مداوم روحانیت حاکمه در اعمال این سوء رفتارها را نشان می‌دهد. رهبران بهایی به قتل رسیده‌اند و اماکن مذهبی که دارای اهمیت بسزا و غیر قابل جایگزینی برای بهاییان می‌باشند ویران شده‌اند. این گزارش به افزایش میزان تعقیب و آزار بهاییان در ایران از زمان انتخاب آقای احمدی‌نژاد به ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۶ که با بازگشت شخصیتهای سیاسی محافظه‌کار همراه بوده است توجه می‌دهد.

مصونیت از مجازات در ایران: مرگ خبرنگار عکاس، زهرا کاظمی

گزارش مرگ زهرا کاظمی در سال ۱۳۸۲، مشکلات اساسی و مزمن موجود در نظام قضایی و اجرایی ایران را بررسی می‌کند. این گزارش موارد تخلف از قوانین ایران و قوانین بین‌المللی در پرونده زهرا کاظمی را بررسی کرده و موانع ساختاری متعددی که بر سر راه مسئولیت‌پذیری در برابر موارد نقض حقوق بشر وجود دارد را شناسایی می‌کند و چنین نتیجه می‌گیرد که مقابله با فرهنگ مصونیت از مجازات در ایران، نیازمند انجام اصلاحات اساسی در نظام قضایی است.